درگذشت حاج میر یوسف موسوی پارسایی خانواده محترم آقای موسوی درگذشت حاج میر یوسف موسوی پارسایی موجب تاسف فراوان گردید مردم روستای پارسا ضمن عرض تسلیت در مصیبت وارده با شما همدردی نموده و از خداوند متعال، صبر و شکیبایی برای خانواده محترمتان مسالت دارند. خداوندا به بزرگی و بخشندگیت بیامرز ما را و همه رفتگان ما را انشاء ا...

خانواده محترم آقای میری پارسایی درگذشت سید ننه موسوی پارسایی موجب تاسف فراوان گردید مردم روستای پارسا ضمن عرض تسلیت در مصیبت وارده با شما همدردی نموده و از خداوند متعال، صبر و شکیبایی برای خانواده محترمتان مسالت دارند. خداوندا به بزرگی و بخشندگیت بیامرز ما را و همه رفتگان ما را انشاء ا...

هزار جريب در آن روزگار در قلمرو قدرت سياسي استر آباد (گرگان) بود و امير ولي پسر شيخعلي هندو، يكي از امراي طغاتيمور يكي از سركردگان معتبر مغول بود كه سر بداران را بر انداخت فرمانرواي آن سامان شد. اما مردم آن سامان خود را جز لاينفك مازندران مي دانستند و نمي خواستند امير ولي بر آنان حكومت كند. به اين ترتيب براي رهايي، دست به شورش مي زدند ولي موفق نمي شدند تا اينكه جمال با كمال مير عماد طلوع نمود و روزگار هم با او يار شد و بهار آزادي هزار جريبي هاي حق طلب دميدن گرفت. محمود میر عماد الدین در یكی از سفر ها كه از وری به پریم می رفت در روستای سركام از اسب بر زمین

زبان مردم هزارگری مازندرانیست با این حال در برهههائی از تاریخ این منطقه تحت تسلط قومس بوده است. در هزارگری تا سدهی هشتم اسلامی همچنان مردمانی از جمله خاندان شهریار به دین نیاکان خود بودهاند تا اینکه در این سده بدست سادات عمادی مازندرانی اسلام پذیرفتند.

اراء زاد گاه علما و شعراي بزرگ .اراء روستاي آسياب هاي آبي كهن این روستا در ۱۰۵ کیلومتری جنوب شهر ساري، ۳۵ کیلومتری كياسر و ۸۱ کیلومتری شهر دامغان ،در دهستان پشتكوه چهاردانگه در استان مازندران ، ودر عرض جغرافیایی 34درجه و 12دقیقه و در طول جغرافیایی 53درجه و 43 دقیقه و ارتفاع آن از سطح دریا 2800 متر واقع شده است. در سرشماري 1345، اراء از توابع دهستان چهاردانگه سورتيچي ساري است. روستاي اراء از گذشته هاي بسيار دور مهد علما و شعراي بزرگي بوده كه در تاريخ فقاهت و ادبيات چهر هاي شناخته شده بودند. از شعراي به نام آن مي توان به مغتنم ارايي و نديم ارايي و علماي آن

القاب سادات القابی که به سیدها داده میشود بر دو دسته است: انتسابی و احترامی. القاب انتسابی برای بیان نَسَب شخص و انتساب وی به طایفه یا قبیله معینی به کار میروند، مانند امامی، حسینی، حسنی. القاب انتسابی برای گرامیداشت منتسبان به خاندان رسالت به آنان اطلاق میشود و اغلب سیدها بر خود اطلاق نمیکنند، چنانکه در مورد مراجع متأخر شیعه که از سادات بودهاند چنین بوده است، مثلاً نقش مهر سید محسن حکیم، محسن الطباطبائی الحکیم، و نقش مهر سید ابوالقاسم خویی، ابوالقاسم الموسوی الخوئی، بود. در روزگار پیشین هم این گونه بوده و در نسخ خطی و متون کهن معمولاً سا